Adelaide en Murray Bridge

Maandag 28 januari 2008 (dag 151 vervolg)

Na het internetten nemen we de bus terug richting de camping. We stappen uit bij de dichtstbijzijnde halte en daar is geheel toevallig ook een Thais afhaal restaurantje. We bestellen wat en eten dat lekker op de camping op.

's Avonds pakken we onze tassen maar weer eens in. Da's nog een heel gedoe. Je verzamelt toch best veel zo in al die maanden...

Na het inpakken zijn we moe en gaan we slapen. Morgen op tijd op om de camper in te leveren en voor de vlucht naar Adelaide!


Dinsdag 29 januari 2008 (dag 152)

Om 8 uur gaat de wekker. Niet echt nodig want we waren al wakker geworden van de regen...
Jammer, maar we gaan toch weg!

Na het ontbijt rijden we naar de camperverhuurder. We leveren de camper in zonder problemen. Daarna gaan we met de taxi naar de luchthaven op de hoek.

We checken in en hebben dan nog twee uur voordat onze vlucht gaat. Erg op tijd dus voor ons doen... ;-))

Uiteindelijk zitten we om 11.10 uur in het vliegtuig. En om 11.30 uur zitten we in de lucht!

Het is een rustige vlucht en we zien de outback. Erg oranje en erg eenzaam, maar wel fascinerend om te zien vanaf 10 kilometer hoogte.

Na 3 uur vliegen landen we om 15.00 uur op Adelaide. Een halfuur tijdsverschil dus met Queensland.

We laten ons door een taxi in het centrum van Adelaide afzetten. De taxi-chauffeur is een Griek en Bas haalt nog even z'n Grieks op. De vent vindt het prachtig. Hij vraagt naar welk hotel hij ons moet brengen. We hebben geen idee, want we hebben niks geboekt. Erg op de bonnefooi dus. Hij zet ons af in Hindley Street, midden in het centrum van Adelaide. Hij wijst wat hotels aan van duur tot goedkoop. Wij kiezen er een.

In het hotel nemen we eerst een lekkere douche en daarna gaan we het centrum eens verkennen. Hindley Street is een leuke straat met allerlei restaurantjes en hotelletjes. Ook hotelletjes voor slechts een middag...
Aan de andere kant van het kruispunt zit Rundle Mall. Dat is een autovrije-zone met alleen maar winkel, winkels en winkels. Van duur tot goedkoop. Hier kun je dus lekker shoppen. Wij niet, onze tassen zijn al zo zwaar!

's Avonds eten we bij een Italiaan een heerlijke pasta. Daarna pakken we een filmpje: 'American Gangster' met Denzel Washington. Goede film!

Tegen 10-en zijn we terug in het hotel. Daar kijken we nog wat tv en niet veel later zijn we in dromenland...


Woensdag 30 januari 2008 (dag 153)

We proberen wat uit te slapen, maar we zijn al om half negen wakker. We ontbijten met het ochtendjournaal, gezellig.

In de Lonely Planet staat een stadswandeling. We proberen deze wandeling vandaag te doen. Een beetje spoorzoeken door de stad dus.
Het is een leuke route en loopt via het casino verschillende parken in. Adelaide staat bekend om haar vele parken en kerken. Ook wandelen we door de botanische tuin. Erg mooi en er staat veel in bloei, het is hier per slot van rekening zomer! Via de botanische tuin komen we uit bij het National Wine Center of Australia. Hier wordt het hele wijnmaak-proces beschreven en uitgebeeld. Er is ook een heel verhaal over kurk en schroefdop. Allemaal erg interessant.

Na deze wandeling, lopen we via de winkelstraat terug naar het centrum. Hier lunchen we ergens. Na de lunch gaan we naar het South Australian Museum. Een leuk museum, maar voor ons wordt het allemaal meer van hetzelfde. We hebben nu al zoveel gezien, dat het nu een beetje saai wordt, die musea.

Terug in het hotel nemen we contact op met Ome Wim. Ome Wim is de broer van de opa van Christel. Een oom van Karin dus. Ome Wim woont al meer dan 50 jaar in Australia en heeft zo'n beetje overal gewoond. Nu woont hij in Murray Bridge, vlakbij Adelaide.

Hij vindt het geweldig dat we langs willen komen. Morgen halen we eerst de camper op en daarna rijden we naar Ome Wim. We zien wel wat er gebeurd.

's Avonds gaan we weer bij de Italiaan eten, dat was goed bevallen gisteren. We raken een beetje aan de praat met de eigenaar. Die woont ook al 40 jaar hier in Adelaide. Mooie verhalen allemaal.


Donderdag 31 januari 2008 (dag 154)

Om 10 uur nemen we de taxi naar Apollo, de camperverhuurder. We krijgen een mooiere en luxere camper dan we geboekt hebben. Wij vinden het prima, voor dezelfde prijs.

Na alle uitleg en voorzorgsmaatregelen rijden we via het centrum van Adelaide naar de highway op naar Murray Bridge.

Na een klein uurtje rijden komen we aan. Twee straatjes links en daar is een soort seniorenwoningencomplex. Het zijn wel allemaal lage losse huisjes. Het ziet er eigenlijk best leuk uit. We parkeren de camper op de bezoekersparkeerplaats en gaan op zoek naar huisje nummer 17.

Daar aangekomen zien we een oude man in een stoel zitten en tv kijken. Zodra hij ons ziet, springt hij uit de stoel en is zo blij als een kind. We maken kennis met Ome Wim. Ome Wim wordt in juli 86. Je zou het niet zeggen. Hij is nog erg kwiek.

Eerst kletsen we wat ongemakkelijk, maar zodra het ijs gebroken is gaan we allemaal los. Ome Wim spreekt een mengelmoes tussen Nederlands en Engels. Hij heeft soms erg veel moeite om de Nedelandse woorden te vinden. Ons maakt het niet uit. Wij zijn ondertussen van alle markten thuis.

Hij vraagt eigenlijk direct of we blijven vannacht en of we blijven eten. Hij vindt het erg leuk om op z'n oude dag familie uit Nederland te ontvangen. Wij weigeren niet.

Bas rijdt de camper naar het huisje toe en we sluiten de stroom aan. Ondertussen is de zoon van Ome Wim, Neil, op zijn motor aangekomen. Hij wist helemaal niet dat wij er waren, hij kwam gewoon zijn vader bezoeken. Ook Neil is door het dolle heen als hij ons ziet. Hij vindt het fantastisch om ons te ontmoeten. Wij vinden het ook prachtig om hun te ontmoeten. Er wordt honderduit over de familie en Australie vroeger en nu gepraat. Heerlijk! Als Neil weggaat, nodigt hij ons uit om vanavond op de koffie te komen. Hij pikt ons wel op. Prima!

Ome Wim heeft vanalles in huis gehaald. 's Avonds eten we Rode Kool en Rode Bietjes met Aardappelen. Hoe lang hebben we dat al niet gehad! Het smaakte heerlijk!!

Ome Wim en Bas gaan aan de whisky en Christel aan de Baileys. We kletsen nog meer.
Om half zeven staat Neil weer voor de deur. Hij rijdt ons rond door Murray Bridge en vertelt vanallus over hoe het vroeger was en wat het nu is. Ook rijden we over de brug die ontworpen is door een andere zoon van Ome Wim, Bill. Helaas is Bill 3 jaar geleden aan kanker overleden. Voor hun dus een belangrijke brug. Daarna rijden we via het platte land naar het huis van Neil.

Neil laat alles zien en we maken kennis met zijn vrouw Ricky. Ze heeft via Google Earth al uitgevogeld waar wij wonen. Ze vertellen dat ze in maart voor 4 weken naar Nederland komen.

Na veel verhalen, thee en port brengt Neil ons weer terug naar het huis van Ome Wim. Daar drinken we nog wat en gaan we naar bed. Welterusten.


Groetjes,

Bas & Christel