De grens over naar Vietnam...
We lopen naar het douane gebouw. Er dienen weer de nodige formulieren ingevuld te worden. We zijn geduldig en gedienstig. Het is heel rustig. Dan komt er een grote pet bij en helpt ons bij het checken van de paspoorten. Nog even de tassen controleren en zonder veel problemen verlaten we China.
We gaan nu te voet in het donker met veel lampen(!) over de brug naar Vietnam. Das best een gek idee en voelt spannend zo in niemandsland. We gaan weer zo'n poort onderdoor en weer een douanegebouw binnen. Weer formulieren invullen, weer tassen controleren. Uiteindelijk is alles in orde en staan we in Vietnam! Het doel is om naar Sapa te gaan, maar dat gaan we gezien de tijd niet meer redden, dus zullen we hier in Lao Cai een slaapplaats moeten vinden. We moeten richting het station. Buiten het douanegebouw staan mannen met brommertjes klaar.
We fixen er 3 en gaan bepakt en bezakt achterop zitten en scheuren donker Vietnam binnen. Echt lachen hoor zo achterop! Bij het station aangekomen betalen we die gasten en gaan opzoek naar een hotel. Tegenover het station vinden we er een. We onderhandelen en nemen voor deze keer een 3 persoonskamer. Het is maar voor 1 nacht en voordelig! We drinken nog wat en gaan slapen.
Donderdag 18 oktober 2007
Hieper de piep hoera!! Bas is jarig! Hij wordt alweer 34.... oei! Maar het voelt helemaal niet zo hoor! ;-))
We ontbijten bij het hotel en regelen een bus naar Sapa. Maar toch moeten we eerst wat meer Vietnamese Dong hebben om te kunnen betalen. Dat kan ook in dollars. Ja, maar dat willen wij niet! Pinnen dus. Dat gaat niet. Hmm, dan maar dollars wisselen. Ok, nu hebben we geld. Hup het busje in naar Sapa!
Sapa is een bergdorpje. Er omheen liggen nog meer kleine dorpjes waar de minderheden H'mong en Dzao leven. Eigenlijk zijn dat dus geen Vietnamezen. Ze leven alleen op dat grondgebied voor al duizenden jaren!
De rit is schitterend. We rijden langs watervallen en rijstvelden. Het lijkt wel weer een sprookje. De bergen rond Sapa liggen bijna altijd in de mist. Het heeft wel iets mistieks!
Aangekomen in Sapa worden we direct belaagd door mensen die een kamer voor ons hebben. We kiezen er drie uit waar we gaan kijken. Nummer 1 wordt het niet. Niet leuk genoeg, vinden we. Nummer 2, Queen Hotel, heeft sfeer en een mooi uitzicht op de berg en het dal. Nummer 3 heeft minder sfeer, dus de keuze is snel gemaakt: het Queen Hotel! We onderhandelen over de prijs en komen uit op 5 dollar per nacht, das 80.000 Dong. (20.000 Dong is ongeveer een Euro). We gaan akkoord en gaan naar boven om ons op te frissen. Tijd voor de lunch!
Op straat stikt het van de H'mong en Dzao. Ze verkopen vooral kleding en prullaria gekleurd met indigo. Das kleurstof uit een plantje dat hier veel groeit. Plots worden we aangesproken door twee kabouters, oh nee, het zijn twee H'mong meisjes van elk 1.20 meter. Ze spreken redelijk engels en vragen naar onze namen en waar we vandaan komen. We geven keurig antwoord en moeten de high five doen met ze. Ze willen ons niets verkopen, maar gewoon kennis maken. Heel vriendelijk!
Honger! We vinden een restaurantje waar we heerlijke loempia's eten. We zijn weer voldaan. Terug naar het hotel komen we de meisjes weer tegen. "Wat gaan jullie hier allemaal doen?", vragen ze. "Nou, uh, morgen willen brommers huren en daarna weten we nog niet. Kunnen we niet naar jullie dorp?". Dat vinden ze leuk en nodigen ons spontaan uit om overmorgen met hun naar het dorp te lopen en te lunchen bij een van hun families! We zijn aangenaam verrast en nemen de uitnodiging graag aan! Die staat! Afwachten wat er van terecht komt...
's Avonds eten we het verjaardagsmaal van Bas en drinken nog wat in een barretje. Andrew leert ons het Nieuw Zeeuwse kaartspel 'Shithead'. Erg leuk. Dat leren we jullie nog wel eens.
Het wordt gezellig en kruipen om een uur of 12 het bed maar eens in... hopelijk geen kater morgen...
Vrijdag 19 oktober 2007
We worden wakker zonder kater. Het regent! Hmm, das op z'n zachtst gezegd erg jammer. Ontbijten in het hotel maar weer. Geklutste tomaat met ei. Althans zo staat het vrij vertaald op de kaart... Het smaakt in ieder geval heerlijk!
Na het ontbijt regelen we bij het hotel toch maar brommers. Ze noemen dat motorbikes, maar daar denkt Bas toch ff iets anders over! Hoewel het zijn Yamaha's, Honda's, SYM(?), etc. De cilinderinhoud varieert van 80 tot 125 cc. De hoteleigenaar heeft alleen maar 80 cc-tjes. Geen punt nemen we die toch. Bas op de Yamaha Sirius R, Christel op de Honda Wave en Andrew op een SYM Angel II. Je hoeft niet te koppelen maar je moet wel schakelen. Alles naar beneden. Dat is dus ff iets anders dan wat we gewend zijn. Wij op pad door de miezer.
Al met al valt het mee met de regen. Hoe meer we het dal naderen hoe minder het regent. Het wordt zelfs warmer! We stoppen bij een straattentje en drinken thee. Allemaal erg grappig en leuk. De brommers weer op en scheuren maar. Het wordt nu droog. We stoppen een paar keer om foto's te maken en te genieten van de rijstterrassen, watervallen en waterbuffels. De foto's spreken weer voorzich.
Omdat de wegen nat en glibberig waren reden we redelijk voorzichtig. Hier onder in het dal is het droog en de wegen worden beter. Het wordt tijd om gas te geven! Bas voorop! Hij scheurt er aardig tussenuit. Hangen in de bocht! Omdat Bas op de Yamaha rijdt is hij sneller dan de andere twee....uiteraard... ;-))
Vlak voordat we Lao Cai bereiken stoppen we weer bij een tentje en drinken een colaatje. We raken in gesprek met twee Vietnamezen. Nou ja in gesprek, we wisselen handgebaren uit. De mensen zijn hier compleet anders dan in China. Ze zijn hartelijk en erg vriendelijk. Het bevalt ons wel!
We rijden weer terug de berg op. Er wordt weer aardig gescheurd. Het valt mee met de drukte hier. Af en toe een waterbuffel ontwijken, verder gaat het wel! Dan is er een weg naar rechts een andere berg op. Daar maar in dan. De weg wordt slecht dus rijden we rustig en genieten we van de omgeving. Dan is daar ineens een soort tolhuisje. We moeten betalen om verder te gaan. Waarom? Nou dat is gewoon zo. Hmm, maar wat kunnen we daar dan zien? Een dorpje. En dan? Verder niks. We besluiten om terug te keren en dan terug naar Sapa te gaan.
In Sapa slaan we een weg in die in aanbouw is. Vanwege de regen is het natuurlijk een modderpoel van jewelste! Bas en Andrew scheuren er op los, maar Christel blijft een beetje achter. De mannen wachten op de vrouw. Daar komt ze aan, niet heel erg vrolijk kijkend... Is ze gevallen? Gelukkig niet! Maar het is duidelijk dat we terug gaan naar het hotel om te douchen en schone kleren aan te trekken. Zo gezegd zo gedaan. De brommers zien er niet uit en zijn zowat onherkenbaar geworden...;-))
We lunchen in het dorp en tegen de avond gaan we op de brommers nog even een rondje rijden. Nu de andere kant van het dorp bekijken. We rijden langs een tolhuisje waar niemand te bekennen is en rijden dus door. Het landschap wordt mooier en mooier. Er zijn zelfs watervallen die zo over de weg heen lopen! Tegen dat het donker wordt keren we terug naar het hotel en leveren de brommers weer in. Schoonmaken hoeft niet, dat doen hun wel. Mooi! Dat scheelt weer!
Na een rustige avond gaan we op tijd naar bed.
Zaterdag 20 oktober 2007
Al met al valt het mee met de regen. Hoe meer we het dal naderen hoe minder het regent. Het wordt zelfs warmer! We stoppen bij een straattentje en drinken thee. Allemaal erg grappig en leuk. De brommers weer op en scheuren maar. Het wordt nu droog. We stoppen een paar keer om foto's te maken en te genieten van de rijstterrassen, watervallen en waterbuffels. De foto's spreken weer voorzich.
Omdat de wegen nat en glibberig waren reden we redelijk voorzichtig. Hier onder in het dal is het droog en de wegen worden beter. Het wordt tijd om gas te geven! Bas voorop! Hij scheurt er aardig tussenuit. Hangen in de bocht! Omdat Bas op de Yamaha rijdt is hij sneller dan de andere twee....uiteraard... ;-))
Vlak voordat we Lao Cai bereiken stoppen we weer bij een tentje en drinken een colaatje. We raken in gesprek met twee Vietnamezen. Nou ja in gesprek, we wisselen handgebaren uit. De mensen zijn hier compleet anders dan in China. Ze zijn hartelijk en erg vriendelijk. Het bevalt ons wel!
We rijden weer terug de berg op. Er wordt weer aardig gescheurd. Het valt mee met de drukte hier. Af en toe een waterbuffel ontwijken, verder gaat het wel! Dan is er een weg naar rechts een andere berg op. Daar maar in dan. De weg wordt slecht dus rijden we rustig en genieten we van de omgeving. Dan is daar ineens een soort tolhuisje. We moeten betalen om verder te gaan. Waarom? Nou dat is gewoon zo. Hmm, maar wat kunnen we daar dan zien? Een dorpje. En dan? Verder niks. We besluiten om terug te keren en dan terug naar Sapa te gaan.
In Sapa slaan we een weg in die in aanbouw is. Vanwege de regen is het natuurlijk een modderpoel van jewelste! Bas en Andrew scheuren er op los, maar Christel blijft een beetje achter. De mannen wachten op de vrouw. Daar komt ze aan, niet heel erg vrolijk kijkend... Is ze gevallen? Gelukkig niet! Maar het is duidelijk dat we terug gaan naar het hotel om te douchen en schone kleren aan te trekken. Zo gezegd zo gedaan. De brommers zien er niet uit en zijn zowat onherkenbaar geworden...;-))
We lunchen in het dorp en tegen de avond gaan we op de brommers nog even een rondje rijden. Nu de andere kant van het dorp bekijken. We rijden langs een tolhuisje waar niemand te bekennen is en rijden dus door. Het landschap wordt mooier en mooier. Er zijn zelfs watervallen die zo over de weg heen lopen! Tegen dat het donker wordt keren we terug naar het hotel en leveren de brommers weer in. Schoonmaken hoeft niet, dat doen hun wel. Mooi! Dat scheelt weer!
Na een rustige avond gaan we op tijd naar bed.
Zaterdag 20 oktober 2007
Om 8 uur staan we op en om half negen zitten we aan het ontbijt. De twee H'mong meisjes, Lan en Chi, staan al op ons te wachten. Na het ontbijt gaan we op pad.
Eerst lopen we over de weg waar we gisteravond nog met de brommers reden. Nu moeten we wel betalen om verder te mogen (zelfs te voet). Het geld is voor de gemeenschap (zeggen ze). We betalen en gaan verder. Na een kilometer of wat slaan we een onverhard pad in. We gaan nu dwars door de rijstvelden lopen. Het is echt prachtig! De meiden vertellen honderduit over de planten, de dieren en hun cultuur. Dit is een heel bijzondere ervaring! Af en toe stoppen we om foto's te maken en te rusten. Na een aantal uren lopen, klauteren en uitglijden komen we aan in het dorp. Op het eerste gezicht ziet het er wel toeristisch uit. Maar dat komt omdat hier de bussen met toeristen stoppen. We lopen verder door het dorp en lopen langs een school. We gaan nog wat bruggetjes over en komen na een stijle klim langs waterbuffels en schoolkinderen aan bij het huis van Chi.
Ze wonen daar met 9 mensen van oud naar jong. We moeten gaan zitten en de twee meiden gaan onze lunch voorbereiden. Hier komt dus geen toerist! Dit is echt! De mensen keren terug van het land om te lunchen, waterbuffels worden van rijstveld naar rijstveld geleid. Allemaal goed te zien vanaf de stoelen waarop wij plaats hebben genomen. Op het erf loopt een biggetje rond, twee verliefde eenden, twee honden, een kat en een heel jong waterbuffelkalfje (3x woordwaarde?). Als Bas het vertrouwen van het kalf heeft gewonnen zijn ze dikke vrienden. Het kalf is zo groot als een deense dog. Je kan je haast niet voorstellen hoe een groot beest dat later zal worden! We spelen wat met de honden, maken foto's en rusten uit.
Dan is de lunch klaar! Er is rijst, fruit, noodles met een vrucht en een soort zelfgemaakt chilisausje. Eerlijk waar: het is lekker! Wat lekker? We hebben nog nooit zulke lekkere rijst gegeten! Vers van het land! Rijst zal nooit meer normaal smaken voor ons! We genieten verder van de lekkere hapjes en buiken uit op het erf. Er lopen ook nog kippen rond en we ontdekken een stal met zwijnen. De mensen hier eten alleen vlees op speciale gelegenheden. Verder alleen rijst met fruit en chili. De dieren hebben het goed hier en kunnen veel bewegen. Das heeeel anders dan bij ons!
Na een half uurtje zijn we weer op pad en lopen naar het volgende dorp waar Lan woont. Ze wijst vanf de berg haar huis aan. We zullen het helaas niet halen om daar te komen vanwege de tijd. De mensen zijn volop de rijst aan het oogsten en de hele familie helpt mee. Na een tijdje komen we een schitterende waterval tegen! Bekijk de foto's maar binnenkort!
Een paar uur later komen we weer aan bij de weg. We regelen een paar brommers en achterop scheuren we terug naar Sapa. Een unieke ervaring! Of hadden we dat al gezegd? We vragen de meiden hoeveel het allemaal gekost heeft en wat ze willen hebben. Daar willen ze niks van weten! We krijgen zelfs armbandjes van ze als blijk van vriendschap. Toch stoppen we ze maar wat toe. Voor niks gaat de zon op! Ze nemen het met een beetje schaamte aan, maar zijn er toch wel blij mee.
's Avonds eten we ergens en drinken in het hotel nog een biertje. Morgen vertrekken we terug naar Lao Cai om op het station treinkaartjes naar Hanoi te regelen. We hopen dat dat goedkoper is dan hier... we zien wel!
Groetjes,
Bas & Christel
Eerst lopen we over de weg waar we gisteravond nog met de brommers reden. Nu moeten we wel betalen om verder te mogen (zelfs te voet). Het geld is voor de gemeenschap (zeggen ze). We betalen en gaan verder. Na een kilometer of wat slaan we een onverhard pad in. We gaan nu dwars door de rijstvelden lopen. Het is echt prachtig! De meiden vertellen honderduit over de planten, de dieren en hun cultuur. Dit is een heel bijzondere ervaring! Af en toe stoppen we om foto's te maken en te rusten. Na een aantal uren lopen, klauteren en uitglijden komen we aan in het dorp. Op het eerste gezicht ziet het er wel toeristisch uit. Maar dat komt omdat hier de bussen met toeristen stoppen. We lopen verder door het dorp en lopen langs een school. We gaan nog wat bruggetjes over en komen na een stijle klim langs waterbuffels en schoolkinderen aan bij het huis van Chi.
Ze wonen daar met 9 mensen van oud naar jong. We moeten gaan zitten en de twee meiden gaan onze lunch voorbereiden. Hier komt dus geen toerist! Dit is echt! De mensen keren terug van het land om te lunchen, waterbuffels worden van rijstveld naar rijstveld geleid. Allemaal goed te zien vanaf de stoelen waarop wij plaats hebben genomen. Op het erf loopt een biggetje rond, twee verliefde eenden, twee honden, een kat en een heel jong waterbuffelkalfje (3x woordwaarde?). Als Bas het vertrouwen van het kalf heeft gewonnen zijn ze dikke vrienden. Het kalf is zo groot als een deense dog. Je kan je haast niet voorstellen hoe een groot beest dat later zal worden! We spelen wat met de honden, maken foto's en rusten uit.
Dan is de lunch klaar! Er is rijst, fruit, noodles met een vrucht en een soort zelfgemaakt chilisausje. Eerlijk waar: het is lekker! Wat lekker? We hebben nog nooit zulke lekkere rijst gegeten! Vers van het land! Rijst zal nooit meer normaal smaken voor ons! We genieten verder van de lekkere hapjes en buiken uit op het erf. Er lopen ook nog kippen rond en we ontdekken een stal met zwijnen. De mensen hier eten alleen vlees op speciale gelegenheden. Verder alleen rijst met fruit en chili. De dieren hebben het goed hier en kunnen veel bewegen. Das heeeel anders dan bij ons!
Na een half uurtje zijn we weer op pad en lopen naar het volgende dorp waar Lan woont. Ze wijst vanf de berg haar huis aan. We zullen het helaas niet halen om daar te komen vanwege de tijd. De mensen zijn volop de rijst aan het oogsten en de hele familie helpt mee. Na een tijdje komen we een schitterende waterval tegen! Bekijk de foto's maar binnenkort!
Een paar uur later komen we weer aan bij de weg. We regelen een paar brommers en achterop scheuren we terug naar Sapa. Een unieke ervaring! Of hadden we dat al gezegd? We vragen de meiden hoeveel het allemaal gekost heeft en wat ze willen hebben. Daar willen ze niks van weten! We krijgen zelfs armbandjes van ze als blijk van vriendschap. Toch stoppen we ze maar wat toe. Voor niks gaat de zon op! Ze nemen het met een beetje schaamte aan, maar zijn er toch wel blij mee.
's Avonds eten we ergens en drinken in het hotel nog een biertje. Morgen vertrekken we terug naar Lao Cai om op het station treinkaartjes naar Hanoi te regelen. We hopen dat dat goedkoper is dan hier... we zien wel!
Groetjes,
Bas & Christel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten